capa a luz que creba a noiteAlén das fronteiras do Muro a escuridade medra acubillada nun inverno implacable. A Besta agóchase ladina agardando a súa quenda de comezar a arrasar a vida, namentres a desesperación, a desconfianza e un horror profundo comeza a lañar os espíritos dos guerreiros máis denodados.

Balso caeu, del non se sabe máis que foi engulido por unha escuridade famenta.

Graguel, o Custodio do Saber Antigo, partiu cara ao sur na compaña de Príamo, rei de Teno, e do valeroso gadeón Terán na incerta procura de forxar unha alianza por milenios esquecida.

Atir, a afouta guerreira da Fraga Insondábel, atravesou a derradeira fronteira do norte na compaña de ardénligos, baranos, mestos e ódalos, nun desesperado intento de minguar o poder da Besta antes de que a súa maldade torne invencible.

Airem, princesa de Asgra, atravesa Alianza de sur a norte cunha longa e tenebrosa sombra atoldando o seu corazón aterrecido.

Namentres Barondor, o traidor de Helémodo, axexa con ollos carniceiros a chegada das patéticas forzas dos homes, relambéndose de pracer ao ventar no seu maxín perverso o olor do sangue inminente.

A batalla decisiva achégase. Luz contra escuridade. É a hora de loitar, é a hora de sangrar, é a hora de morrer… para que a vida poida vivir.

 

 

This entry was posted on Sábado, Novembro 7th, 2015 at 12:26 and is filed under A luz que creba a noite. RSS 2.0You can follow any responses to this entry through the feed. Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed at this time.